Het Meisje kwam om 05:30 thuis en viel om 06:45 uur in slaap. Dat wilde ik eigenlijk ook gaan doen, maar omdat ik zaterdagmorgen om 09:00 uur alweer naar een verjaardagfeestje op een kerkhof moest, besloot ik eens niet te gaan slapen. Daar ging ik later die dag nog enorm spijt van krijgen.

Ik had namelijk ook een alleycat; een illegale straatrace voor fietskoeriers. Ik ben natuurlijk al 6 jaar helemaal geen fietskoerier meer, maar ik ken er nog een hoop van vroeger en fietskoeriers zijn vrienden voor het leven en ik vind alleycats leuk.
Vooral deze; de Iron Man Messenger Mayhem op Zeeburg. Die mag je niet missen, maar dat was mij de afgelopen 8 jaar behoorlijk goed gelukt. Daar was altijd wel een excuusje voor, maar waar het om ging was dat ik vroeger op kanoën had gezeten en altijd had geroepen dat ik op kanoën had gezeten en dat ik iedereen er makkelijk uit had kunnen kanoën, mits ik mee had kunnen doen.

Dat dat niet helemaal klopte, omdat het kano-gedeelte op het einde van de race zit en ik dan meestal al lang laatste ben, dat wist ik best en de rest wist het nog veel beter.

Ik had dus de jarige gefeliciteerd met een schep zand; daarna, ‘s middags, geen oog dicht kunnen doen van de overkill aan troostkoffie en aan het begin van de avond voor de zekerheid maar een turkse pizza met een pita döner gegeten en toen mocht om 19:00 uur team DFFL (een variatie op DFL wat staat voor Dead Fucking Last: de extra F staat voor Female, want Het Meisje deed ook mee, als enig lid van de zwakkere sexe) van start.

Het begon heel goed: de Schellingwoudebrug op. En af! En door naar Studio K omdat daar een checkpoint was. Toen we er aankwamen, zaten we bij de eersten.

Dat was meteen voor het laatst.

De organisator van de alleycat is namelijk een sadanist met een atletiek-fetish, dus we moesten hardlopen. 1 KM heen, dan een stop voor een potje basketball-schieten en dan weer terug… nog een KM. Dat vinden fietsers niet leuk. En Meneer Döner was er niet op voorbereid.

Tegen de tijd dat we terug aankwamen op Zeeburg, had ‘de bus’ ons al lang ingehaald, maar we gingen verder. We kregen te horen dat we naar een atletiekvereniging moesten in Aalsmeer. Daar moesten we een sprintje trekken op de baan en… discuswerpen!
Tegen die tijd was ik al zo kwaad geworden om al dat gedoe, dat ik die fucking discus eigenlijk met gemak naar Oostende had kunnen flikkeren, maar ik haalde uiteindelijk iets van 14 meter. Geloof ik… En Het Meisje raakte ook iets. We dronken een biertje uit pure noodzaak, want er was geen water. En we vulden snel een sponsorformulier in om een goed doel (ik weet nog steeds niet welke) te steunen. Vervolgens reden we weer terug.

Wat er onderweg op de fiets allemaal aan heroïsche momenten ontstaan, laat ik graag aan de verbeelding over, omdat ik vrij zeker weet dat het er dan meer zijn…

Na een paar keer verdwaald te zijn geraakt, waren we uiteindelijk op IJburg aan het zoeken naar een geel huis; daar moesten we dan de steentjes van tellen, dus die opdracht viel wat mij betreft mee, maar Het Meisje had het er toen wel mee gehad.

Ik haalde al mijn coaching-skills uit de kast, want terug op Zeeburg moesten we namelijk nog een potje kanoën, en daar ging het mij om. Het Meisje niet; die stopte uit pure wanhoop een volledig turks brood in d’r mond. Dat kwam zo: er was ook een BBQ georganiseerd, en daar waren ze maar vast mee begonnen omdat… nouja, omdat eigenlijk iedereen al zo’n beetje was gefinished.

“En nu haal ik jullie allemaal in!” riep ik met een peddel in mijn klauw. Er werd met saté-stokjes naar me gezwaaid. “Is goed” mompelde K . met een hamburger is zijn bek. “Nee echt; let maar op! Kom Meis!” riep ik. Het Meisje keek me aan alsof ik iets verkeerds had gezegd en liep aarzelend naar de tweepersoons kano die speciaal voor ons was gereserveerd. Ik vroeg aan iemand om bier voor onderweg. We moesten nog een eindje, het was al donker en er schenen problemen op het water te zijn met een territoriale zwaan, dus een biertje kon geen kwaad.

Maar het kanoën ging geweldig! We gingen slechts vijf keer door het riet en op die drie paaltjes na hebben we niks geraakt. We werden bijgestaan door schijtende merels, blinde vleermuizen en muggen. Het was precies zoals vroeger en ik vond het geweldig!

Maar toen begon het gelazer.

Het Meisje klaagde over nattigheid aan boord en de zwaan begon over zijn territorium; die idioot zette onaangekondigd de frontale aanval in. Met aanloop!
Ik aarzelde geen moment en gooide mijn driekwart-volle blikje bier in zijn richting. Het blikje raakte hem niet, maar landde vlak voor zijn snavel en op de één of andere manier bleef de zwaan daarna liggen waar ‘ie lag.

Een half uurtje later stond ik heel voldaan een koude hamburger naar binnen te werken.

En weer 6 biertjes later was de prijsuitreiking. Het Meisje was derde geworden want; beste vrouw!
En ik werd tweede want: hoogste sponsorbedrag.

En dat bedoel ik nou, als ik zeg dat fietskoeriers je vrienden voor het leven zijn. Dank je wel, jongens!

Martijn den Bakker