UITSLAG/RESULT

 

The bike messengers answer to the Giro

For the seventh time in bike messenger history messengers and other bike-enthusiasts will battle in a gruelling 400 km alleycatrace on the 1st of May. They will have to face each other, the distance, the sleep, total exhaust and most of all, themselves. This year it is a pre-event of the Giro d'Italia, that starts a week later in Amsterdam.

The Dutch 24 hours messengers race is a bicycle messenger endurance race over at least 400 kilometers. As in a regular alleycat there are checkpoints. But this time they are not limited to just one city. Instead this race covers a big part of Holland and each checkpoint is in a different messenger city. Every year the cyclists ride a different route. This year they will cross no less than 5 provinces: Noord Holland, Zuid Holland, Zeeland, Noord Brabant and Utrecht. Just like the Giro d’Italia peloton the cyclists start in Amsterdam and pass the famous Dutch dikes and dams to visit Middelburg. But unlike the Giro they will return to Amsterdam via Breda, Den Bosch and Utrecht.

Riders will be provided with a booklet containing maps of all the checkpoints, at the start. There’s food and drinks at the checkpoints. High quality checkpoint volunteers will give contestants a moral boost. Just like in a regular alleycat participants will have to find their own way, relying on their own skills and mental and physical condition. There are no following cars with spare bikes or spare wheels. If someone runs out of food there is only his fellow colleagues or the next gas station to rely on.

Racers must be ready for the unpredictable Dutch weather. There’s no guarantee that it’s warm and dry. It might rain for the whole 24 hours and it might get freezing cold. Please check the list at www.dutchmessengers.org to see all the gear you might need and everything you need to know.

Have you ever ridden over a 150 kilometers? Have you ever seen the sunrise while cycling through the open landscape of the Lowlands? Have you ever experienced the 24 hours race? You will not know it until you’ve done it.

Come on over and have fun!

 

 

Checkpoints

17:00 start groupride to
Nes a/d Amstel
Amsteldijk Zuid

Rotterdam 1
Urban Delight's
De Kempenaerstraat 1a

Rotterdam 2
De Rotterdamse Fietskoerier
Daltonlaan 5
garden 131/ forbidden to ride your bike in the park! If fence = closed call 06-11257873

Stellendam
Bus Osdorp Fixed Gear
Bus Cycloon Fietskoeriers +
Haringvlietplein

Middelburg 1
Fruitigfris Fietskoerier
Veerseweg 24

Middelburg 2
Fruitigfris Fietskoerier
Nassaulaan 22

Breda
Bus Osdorp Fixed Gear
Speelhuislaan

Den Bosch
Short-cut Fietskoeriers
Papenhulst 24

Utrecht
De Fietskoerier Utrecht
Oudwijkerdwarsstraat 61

Amsterdam
Mediamatic Bank
Vijzelstraat 68


 

Distances

Amsterdam-Rotterdam
Rotterdam – Goedereede
Goedereede-Middelburg
Middelburg-Breda
Breda-Den Bosch
Den Bosch- Utrecht
Utrecht-Amsterdam

70
50
50
100
45
60
45

 

 

Check the websites
http://www.mediamatic.net/page/142147/nl
http://www.dutchmessengers.org
frequently for up to date info on the 24 hours race.

Also check : Facebook

 

 

Uitslag 6e 24 uurs race

bram de vos ruben eddy te rietstap
naam
1 Bram de Vos
2 Ruben Hiddink
3 Erik van Klaveren
4 Bram Haegens
5 Nick Vreeswijk
6 Eddy te Rietstap
7 Frans Poels
8 Breg Hanssen
9 Thomas van Galen
10 Marieke Snoek
11 Mathijs van der Linde
12 Alexandra Beijers
13 Thijs van Mulken
14 Geert Batterink
15 Siep Miedema
16 Tom van Dijk
17 Andy Duncan
18 Carl van der Heijden
19 Kees Vernooij
20 Tomas Gons
21 Boris van Zante
22 Jeffrey Bertolet 
23 Anke van Boxtel
24 Eddie Scherphof
25 Arthur Bank
26 Jeroen Blom
27 James Dawson
28 Sven Claas
29 Luis Bartual Kollmann
30 Donny Straube
31 Gerben Kuiper
32 Patrick Schuiling
33 Bas de Bruijn
34 Kors Uittenbogaard
35 Danny Sanders
36 Rob Steltenpool
37 Jurjen Vellinga
38 Peter Borzak
Heerlen 
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
15.00
Maastricht
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
17.15
Eindhoven
20.04
20.04
20.20
19.55
20.21
20.21
20.04
20.32
20.21
20.21
20.21
20.04
20.04
20.25
20.28
20.20
20.28
19.55
20.21
20.28
20.04
20.32
20.28
20.21
20.21
20.21
20.21
20.21
20.28
21.24
21.24
21.24
20.04
20.21
20.21
20.28
20.28
?
Arnhem
23.01
23.01
23.01
23.01
23.01
23.01
23.01
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
0.44
23.01
23.56
23.56
23.38
0.36
0.44
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
23.56
3.09
3.09
3.09
23.27
23.56
23.56
23.56
23.56
? Finish
Enschede
3.10
3.10
3.10
3.10
3.10
3.10
3.10
4.15
4.15
4.15
4.15
4.15
4.25
4.15
4.15
4.15
5.30
3.10
4.15
4.15
4.15
5.25
5.30
4.15
4.15
4.15
4.15
4.15
4.15
7.30
7.30
x
x
x
x
x
x
x
Zwolle
6.25
6.25
6.25
6.25
6.25
6.25
6.25
8.10
8.10
8.10
8.10
8.10
8.10
8.10
8.10
8.10
10.50
6.25
8.10
8.10
8.10
9.45
10.50
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
Groningen
10.07
10.07
10.07
10.07
10.38
10.38
10.38
13.31
13.32
13.42
13.42
13.42
13.42
13.42
13.42
13.42
16.48
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
x
breg siep thijs

 

Foto's en Video's

6e 24 uurs race

 

 

 

 

 

     

     

     

     



     


    Waarom een 24 uurs race?


    Waarschijnlijk zijn het,
    De zenuwachtige lachjes en gespannen gezichten bij de start.
    De gedachte dat het nog zooo ver is en ‘oh jee, wat gaat het al hard’.
    Je kijkt wat rond en je groep bestaat uit jongens en meiden uit het hele wereld op verschillende soorten fietsen met tassen over rug en schouder.
    Alle benen malen.
    Het stemt je vrolijk dat je fietst met jongens uit Zwolle, Utrecht, Arnhem en Rotterdam zodat we eenmaal in hun stad, niet verdwalen.
    Dan de troosteloze Flevopolder, was het hier maar weer water.
    Dan reden we hier niet met een eeuwige wind tegen, en lange rechte wegen.
    Ook de Zwitser naast me heeft schijt.
    Aan dit stukje Nederlands huisvlijt!
    De checkpoints zijn perfect bevoorraad met alles wat je maar wensen kunt tijdens zo’n tocht.
    Nadat je je tegoed hebt gedaan aan al dat lekkers en je buik protesteert, denk je aan de renners van weleer.
    Zij begonnen s’nachts, zodat ze op tijd aankwamen de volgende dag.
    De tour van 1920 was met 5519km in 228h 36' 13" en 24.072km/h gemiddeld, een complete veldslag.
    Je kilometerteller is heilig, iedere keer dat je een snelle blik werpt op de digitale cijfers hoop je dat die niet bezwijkt. Zonder tijden en cijfers is het geen doen, om zo’n tocht te rijden.
    De oranje avondzon daalt tussen de bomen, de uitlopers van de Veluwe.
    Je weet, vanaf nu wordt het ook kouder.
    Je gaat nog eens goed zitten, strekt je benen en kijkt over je schouder.
    Dan de donkere bossen met hun geuren, de kille koude windstromingen die je armen en benen doen rillen.
    Iedereen rijdt stil door en je denkt ‘hoe groot zijn de verschillen’.
    Je reet doet pijn, polsen voelen gekneusd, zonder na te denken draaien je verzuurde benen in het rond. Je kijkt naar de huizen en denkt aan al die warme bedden die je passeert.
    Kortom je geniet.
    Maar de banden die blijven zingen, een 24 uur durend lied.
    Je passeert pleinen, terassen vol met mensen, snackbars met hun heerlijke geuren. Jongens en meiden op weg naar de discotheek. Zij hebben allemaal geen weet van ons leed.
    Vanuit het vlakke polderland, de skyline van de steden.
    De aanblik van torens en kantoren, de oranje gloed van de randstad in de nacht.
    En wij die naderen met knipperende lampjes, onze kettingen ratelen zacht.
    Je gedachte zijn inmiddels bij de finish, je hoopt dat je tent al is opgezet. ‘Ja ja, we hebben het bijna gered’.
    Dan ben je er, na 400 kilometer jaagt de Endorfine door je lijf.
    Je lichaam verlangt naar nog zo’n inspanning.
    Onder de warme douche schreeuw je het uit: WAT EEN TIJDVERDRIJF!

    Michel 2-9-2007


    Zaterdagmiddag 12 uur vertrokken 45 fietskoeriers uit Amsterdam om te beginnen aan hun 24-uurs race.

    Zij dienden zich te melden in Zwolle, Arnhem, Utrecht, Den Haag en Westmaas (Hoeksche waard) alsof ze een pakketje vervoerden door heel Nederland. Ze moesten dan ook zelf de route bepalen van de 380 km lange tocht. De grootste tegenstander zou deze keer het weer worden want het begon direct na de start te regenen en dat zou zo blijven voor de eerste 6 uren van de tocht. Dit veroorzaakte vele lekke banden en de gladde wegen hadden vele slippers tot gevolg. Eddy te Rietstap (Cycloon) besloot na een val te stoppen in Zwolle.
    De koeriers kwamen door het hoge tempo en de kou, met gemodderde gezichten en blauwe lippen in kleine groepjes in Arnhem aan. Allen dachten aan stoppen maar met iets betere weersomstandigheden in het verschiet stapte vrijwel iedereen op voor de tweede helft van de race. Er ontstond een kopgroep in de Gelderse heuvels van 6 man waaronder tweevoudig winnaar Rik van den Bosch (Dutch Messenger).
    Hoewel Danny Sanders en Bram de Vlieger de andere koplopers moesten laten gaan, zouden zij door superieure routekennis toch als eersten in Den Haag aankomen. Danny Sanders (Komeet Fietskoeriers) won uiteindelijk de wedstrijd voor Bram de Vlieger (Versnelling) en Bram de Vos (Cycloon) won de sprint van de achtervolgende groep. Nederlands kampioen fietskoerieren Joëlle Rambach won bij de dames. Door de regen en kou finishte slechts de helft van de deelnemers, maar zij toonden aan dat de fiets onder alle omstandigheden een uitstekend (vracht)vervoersmiddel is.

    Michael 30-9-2007

    24 uurs 07


    Buigend riet, schuimende golven, bedrukte gezichten, vallende herfstbladeren, donkere wolken, krakende kettingen, bruine bananen, koud water, gore sportdrank, natte voeten.
    De start vanaf de manifesten was een chaotisch begin en tevens de laatste groeten aan iedereen die meedeed.
    Als watersporters, volle wind mee, scheerde wij bakboord langs het donkere schuimende Veluwemeer .
    Een groep werd snel gevormd, iedereen die er nog aan het vinkentouw hing waaierde eraf, door toedoen van een aantal rappe mannen.
    Het buigend riet zong ons alle vooruit.
    Elburg, en al die andere plaatsen vlogen als herfstbladeren onbewust voorbij.
    De gedachten waren al in Zwolle.
    En maar hopen dat we die locals bij konden houden, hoe dichter zij bij hun geliefde grondgebied kwamen des te meer er geschakeld werd.
    De vallende bruine en gele bladeren vermengd met oer Hollandse modder zorgde voor een herfstig wegdek, oppassen geblazen dus.
    Een herfstig wegdek is volgens mij de reden dat veel wielrenners hun fietsen op zolder hangen en pas weer van de haak halen als de voorjaarszon weer brand.
    De skyline van Zwolle was moeilijk te zien, het wrede weer liet ons dolen in een niemandsland, zo leek Nederland ineens wel heel groot.
    Op de brug over de ijsel werd een shifting gemaakt, ik heb toen met hangen en wurgen de juiste wielen kunnen houden.
    In het oude centrum werden wij hartelijk welkom geheten.
    Claxonneerden automobilisten, bellende fietsers en ‘Hee!!’ roepende voetgangers.
    De vreugde uitingen dat de Cycloon jongens weer door de stad reden, zorgde voor nog hogere, bijna onmogelijke snelheden.
    Als op een golf van al die bekende geluiden dreven wij langs een oude kerk, winkels, verkeerslichten, over spekgladde klinkers door de buitenwijken richting industrieterrein.
    Zoals alle steden heeft ook Zwolle zijn eigen kille industrieterrein.
    Waar schijnwerpers hun blauwige licht werpen op troosteloze met plaatwerk opgetrokken panden, het gras door de tegels groeit en de putdeksels precies verkeerd in de bochten liggen.

    Eddy The Eagle ging onderuit en staakte jammerlijk zijn tocht. Gelukkig alleen een schaafwond op zijn knie.
    Eenmaal binnen wachten ons een hartelijke begroeting, het warme eten was er in overvloed en deed ons alle, na 120 kilometer jakkeren, goed smaken.
    In het TL verlichte gebouw werden de door het modder en zand besmeurde cyclocross gezichten goed zichtbaar.Daarna gingen we weer snel verder, rillerig van de kou, terug door de stad.
    Waar naast alle bekende geluiden ineens het geluid van een spoorwegovergang klonk, een snelle blik over mijn schouder leerde dat er niemand aan de verkeerde kant was blijven steken.
    ‘Jooeehooo’ klonk het toen wij andere verzopen katten met tassen op hun rug tegenkwamen.
    Totdat een aantal kilometers later een tweetal valpartijen de gemiddelde snelheid van schrik terug deed lopen, reden we weer langs een kanaal.
    Kanalen, heb ik me laten vertellen, hebben altijd het decor gevormd van de 24 uurs race.
    Er is in Nederland, het waterland, geen snelle doorgaande weg te vinden zonder kanaal ernaast.
    Je ontkomt er gewoon niet aan.
    Dus ook nu op weg naar Arnhem een eindeloos kanaal, de door regen zwangere buien, verkleurde het water zo donker dat langer kijken naar die golven mij een nog koudere rilling gaven.
    Dan maar weer tandwielen tellen, onbewust kijken naar mannen in strakke broeken, een spatbord dat net scheef boven het achterwiel hangt, trappen tellen, cadans berekenen, rechtop gaan zitten, benen strekken.
    Een punt zoeken om naar toe te rijden en dan weer verder.
    Kilometers gekeken naar een grassprietje dat wapperde onder een zadel.
    In al mijn gedachten, hoorde ik de koude natte knieën kraken of waren het dan toch de door het zand besmeurde kettingen?
    Waar reden alle andere fietsers, hoeveel groepen zouden er achter ons aanzitten en zouden er al mensen zijn die deze tocht gestaakt hadden?
    Een plaspauze zorgt altijd voor wat verlichting, het lijkt dan wel alsof er beneden meer uitgaat dan er boven in is gekomen.
    De wind van rechts nu, auto’s voor en tegen zorgde voor een ontregeling van onze waaier die constant op 33 km per uur gehouden werd.
    Half 6, de schemer viel al in, lantaarnpalen waren ontstoken toen wij Apeldoorn naderde.
    In een roes op de rode fietsborden af.
    Arnhem 35 kilometer.
    Weg uit dit veredelde dorp met zijn grote kruispunten.
    Ik wil niet eens met Apeldoorn bellen!
    De geurende bossen in waar de regen altijd zachter lijkt te vallen.
    En de dauw mooi zichtbaar is op de velden.
    Met slechte benen is er een nadeel op de schitterende Veluwe, de klimmetjes zijn dan niet te verteren.
    Met moeite en open mond hield ik de wielen.
    Terwijl ik greep naar mijn knie, die weer begon op te spelen, freewheelde ik naar beneden.Dan naar links de ruisende snelweg over, de gele en rode gloed van verlichting breekt het bos en de heide precies doormidden. Het geluid van de 24 uurs economie galmde diep de bossen in.
    Op de parallelweg naast het razende monster, zag ik een groepje groen geklede veertigers en vijftigers meewarig naar ons kijken.
    Zij stonden met grote laarsen in de modder, wild spotters opzoek naar burelende herten. Een zoete parfumwolk van de puffende vrouwen gleed een tiental meters met mij mee.
    Hadden zij zich dan niet verdiept in de materie? De herten winden zich niet op als het regent en worden eerder verjaagd dan opgewonden door de geur van het stadse volk.
    Dan ineens besluit ik via Schaarsbergen Arnhem in te rijden en eenzaam passeer ik de kazerne waar men lands veiligheid garandeert.
    De stilte van het bos drong tot me door en deed me besluiten de race te staken. De knie begon meer en meer pijn te doen, ook de benen waren niet van Jan van Speijk sterkte, duidelijk een offday.
    Hoe moeilijk het ook was er een punt achter te zetten des te meer verlangde ik naar vakantie en begon dus onbewust excuses te verzamelen.
    Kims en Vincents checkpoint voelden als een warm hol waar dieren een winterslaap zouden kunnen houden. De pasta goot ik naar binnen en was heerlijk.
    Bruine sokken van Micheal maakte mijn voeten weer warm, ook de verhalen van Vincent, Tjeerd, Tom, Micheal zorgde voor een ‘ouwe jongens krentenbrood’
    De warmte van de mensen die zo meeleefde met alle fietsers is onbeschrijfelijk, zij zorgde onbedoeld voor een bevestiging om te stoppen.
    Volgend jaar beter!
    Weet sinds gister wel mooi precies de afstand van de vulringen tussen de tandwielkransjes.
    3 millimeter.
    Deze 24 uurs race zal zeker de geschiedenis boeken ingaan als de zwaarste ooit en wat mij betreft hebben degene die hem uitreden eeuwige roem en respect.
    Michel 01-10-07

    'ik kon weer remmen tot Westmaas'
    Stil en zwijgend zaten wij nog aan tafel, michael en ik, toen de meesten, die ook al gefinished waren, al de slaaptenten hadden opgezocht.
    Ik zei tegen michael dat er eigenlijk weinig te zeggen viel over deze race. Het enige wat mij nog bijstond was dat het regende, dat het
    over het algemeen alleen maar donker was, dat de race pijn deed en dat je de weg van en naar de checkpoints maar moest zien te vinden.
    Veel meer had ik niet te vertellen.
    Pas in de ochtend, toen er meer deelnemers binnen druppelden, kwamen de verhalen los. En bleek er toch veel gebeurt te zijn, en
    de verhalen talrijker dan voorzien. Langzaam dringt het tot je door dat dit niet zomaar een race was.
    Af en toe heb ik even kunnen slapen, half slaap half wakker, even nog in de tent in Westmaas en in de trein op weg naar huis.
    In de half slaap/half wakker dromen, elke keer als ik mijn ogen even sloot, droomde ik werkelijk alleen maar over de donkere kleine
    beregende kronkelende weggetjes, en telkens bevond ik mij alleen maar in de bochten waar ik dreigde te slippen.
    Waar kun je kennelijk anders over dromen als dit ook de werkelijkheid was van de afgelopen 16 uur, donker, nat en glad.
    We waren al met zes man gefinished en speculeerden over hoeveel mensen er nog zouden gaan finishen en wie dat dan nog zouden kunnen
    zijn. Tomas in ieder geval, jur ook, een aantal buitenlanders, vast en zeker, maar dan zeer zeker Andy. Maar waarom? misschien omdat zij
    dat al altijd hadden gedaan, omdat zij al alle 24 uurs hadden gefinished en we wisten dat zij het konden. En waar zou het heen moeten als
    zij al niet meer zouden finishen. Mensen als deze zijn tot nu toe namelijk altijd een baken geweest voor veel deelnemers en hebben er
    al velen op sleeptouw naar de finish meegenomen.
    Dat uiteindelijk maar 22 van de 45 mensen zouden finishen zei wel iets over de omstandigheden van deze race.
    Michaels verslag beschreef 6 uur regen, maar volgens mij ging het meer om 15 en een half uur regen. De regen maakte
    deze race minstens een equivalent van de 480 km race van twee jaar geleden. Toen was zelfs meer dan de helft van de deelnemers gefinished.
    Naar Zwolle toe nam ik mij voor de besten in de gaten te houden en te volgen tot Zwolle. De tred was zo hard, een tred
    die niet tot de finish vol te houden was.
    Maar op dit eerste stuk moest de race worden gemaakt, de groepen moesten worden gevormd en er bestond geen genade,….. kennelijk.
    Na zwolle bestond de kopgroep uit ongeveer tien man. In arnhem werd deze al gereduceerd tot 6 man. Deze zes man zou blijven vechten tot de finish.
    Het was kracht, voorkennis, ervaring en het geluk van naiviteit dat de stempel zou drukken in de voorhoede van de race.
    Danny 'de doorzetter', samen met zijn Compagnon: 'de lachende tweede' Bram, tegen mij en de 3 overgebleven moedige
    Cycloners Ruben, Herbert en Bram. respect voor hun allen.
    Vanaf Utrecht begon de race voor ons pas echt. We reden hard met zn vieren, Op weg naar Den Haag werd het duidelijk
    dat het zou gaan om snel rijden zonder route kennis, tegen de doorzetters die meer wisten dan zij deden lijken, allei.
    Uiteindelijk kwamen we via een mooie natte omweg toch op checkpoint Hatara Den Haag aan.
    Wat ik al vreesde bleek waar. Danny en Bram waren daar eerder aangekomen en stapten de deur uit toen wij die binnen wilden gaan.
    Ik haalde snel mijn manifest uit mn tas en stempelde als eerste, om vervolgens naar buiten te rennen om met Bram en Danny mee te gaan,
    helaas, zij waren al weg en te ver kennelijk om mij nog te horen, Bram,… Bram, riep ik nog, haha. een kleine pijnlijke lach.
    Hatara bood mij bier aan, ik twijfelde nog even en besloot uiteindelijk deze toch nog niet aan te nemen.
    Hoewel de race verkeken leek besloten we toch na zes minuten weg te gaan, Let's go guys. Zij weten misschien de snelste weg naar Hamelen,
    maar misschien breekt Danny of Bram nog een frame, you never know. En ook al was Westmaas nog maar 50 kilometer, het leken er nog wel honderd.
    Was het Herbert, of Ruben, die zich vergreep aan de Haagse tramrails op de rijksstraatweg? Hij gleed onderuit, ik zag het niet gebeuren maar
    ik hoorde het wel en kon me voorstellen hoe dat was gegaan en hoe dat er uitzou zien. alles goed?…..alles goed.
    De Cycloners weten hoe ze moeten Racen en hard rijden, maar zeker ook hoe ze moeten vallen en hoe dat te overleven, dat hebben ze bewezen deze race.
    Maar 1 van de zeven cycloners is niet gevallen, was dat Herbert of Ruben? Ik zelf houd niet van vallen en ben erg zuinig op mijn Sleutel been, mijn linker
    heb ik al drie keer gebroken en was niet van plan er een vierde van te maken. Hierdoor was ik altijd de langzaamste in de bochten en heb ik talloze
    gaten dicht moeten rijden, en gaten dichtrijden met Cycloners is nooit een pretje!!!!


    Vanaf Utrecht remden wij allemaal op onze laatste stukjes Remblokken. Mijn achter rem had al geen rubber meer en ik remde al met het ijzer op mijn velg.
    Voor mij zie ik Herbert remmen, ik remde ook nog voor wat het waard was, achter mij remde ook nog iemand voor wat het waard was.en zo
    raakten wij verzeild in een mooie lichte kettingbotsing, grappig genoeg zagen wij allen de grap hiervan in, Door het donker zagen wij niet dat
    het weggetje schuin naar links boog en we voorkwamen maar net dat we fijn met zn allen in een sloot terecht kwamen
    Tussen Den Haag en Westmaas zag ik dat ik nog rubber had op mn voorremblokken, ik hoefde alleen mn kabel maar iets strakker aan te draaien,
    wat kan je je gelukkig voelen om zo iets kleins, maar toch zo evident, ik kon weer remmen tot Westmaas.
    heel even deed de regen er niet meer toe, de kou ook niet en de vermoeidheid evenmin, maar toch moesten we enigszins bijkomen van het feit dat Bram en danny er zeer
    waarschijnlijk eerder zouden zijn dan wij, Wat Bram en Danny ook hebben gedacht (hoorde ik achteraf) dachten wij ook: Als we er maar zo snel
    mogelijk finishen, een warme douche kunnen nemen een biertje open kunnnen trekken en Let's get it over with,
    Alles had nog kunnen gebeuren da laatste honderd kilometer, ieder van de eerste zes had als eerste over de finish kunnen gaan, maar het is gegaan zoals het is gegaan
    en dat was het mooie, no regrets at all, no matter the outcome, respect voor allen. En nu zeker voor Danny en Bram, het is ze gegund, petje af.
    Petje af voor de checkpoints. Checkpoint Arnhem was 'de sirene'. je kent het verhaal van de vrouwen die zingen en de zeemannen lokken naar het eiland.
    Die sirenes hoorde ik ook, en terecht hoorde Michel die sirenes, bedankt voor het fietsen en de tips.
    maar in de verte hoorde ik ook ergens het vage zingen in Westmaas. Ver weg nog, maar dat zingen werd steeds luider en voor we het wisten waren we er.
    Tijd bestond niet meer, regen ook niet, koude en vermoeidheid niet. Het was net als 'ruis', op een gegeven moment wennen je oren er aan en wordt dat de standaard Stilte.
    Net na de race kon ik niet veel meer vertellen over de race dan dat het Regende, dat we de weg moesten zoeken en we keihard keihard moesten fietsen,
    het ervaren en de verhalen van de race kwamen pas achteraf, als je weer tot werkelijkheid en realiteit bent gekeerd.
    De checkpoints waren geweldig. Zij hadden op hun manier net zo hard gewerkt aan een mooie race als de deelnemers. Maar hoe verschillend kunnen
    mensen in hun fiuncties zijn. De bedruipte deelnemers die in hun eigen roes binnenkomen, op zoek naar eten en drinken versus de mensen van de checkpoint
    die ze willen verzorgen en met ze willen praten. Naarmate de race vorderd willen de deelnemers steeds minder praten, want ze kunnen vaak zelfs niet meer normaal denken,
    en wat er dan nog uitkomt klinkt al vaak niet meer nederlands. Ik denk dat we vooral de laatste checkpoints hebben moeten teleurstellen in onze spraakzaamheid.
    Ik had zelf zo iets, praten jullie maar tegen mij, ik luister wel, terwijl ik eet en mn sigaretjes rook, maar qua antwoorden van vragen kan ik u niets beloven.
    Ik probeerde Gijs en consorten hun vragen te beantwoorden, Dit ging mij in Utrecht nog vrij goed af. Maar daarna niet meer.
    Onderweg hebben we weinig tegen elkaar gezegd. Als er gepraat werd was dit alleen vanuit de bittere noodzaak tot communiceren. Fietsen, doortrappen,
    de weg zoeken; dat was hetgeen ons naar de fnish zou brengen. En als iemand onderuit ging en viel, een simpele vraag; Gaat ie? ja het gaat. En we konden weer door.
    Het was mij een eer om met de drie cycloners te fietsen, we waren een goed team en we hebben samen hard gewerkt, zeer bedankt
    Petje af voor alle mensen die hebben besloten van start te gaan en hebben geraced en nog meer respect voor de mensen die zijn gefinished.

    Rik 1-10-2007



    Verrek Rik, zo is het wel, en jij hoort natuurlijk ook bij het groepje 24-uurswarriors.
    Hoewel ik dat niet had verwacht, toen ik 20 km voor Zwolle door die fucking klote cycloners (alle respect voor die supermannen, maar zo voelde dat toen even) er voor de zoveelste keer werd afgereden en ik in mn zielige eentje 20 km door de steeds harder wordende regen mijn weg moest zoeken met een tot moes vervallend kaartje. Sterker nog, ik wist het zeker, ik ging de trein pakken in Zwolle, en het was mooi geweest.
    Maar in Zwolle bleken fixieking Kees en veteraan Frans te zitten wachten en we besloten dan maar in ieder geval naar het gezellige Arnhem te fietsen. Aangezien het iets minder regende, ging dat wel, hoewel ik nog steeds met veel moeite het tempo kon volhouden.
    Toen na de warme ontvangst van Kim, Tjeerd, Vince, en de warme sokken van Michael we toch maar besloten om pas in Utrecht de trein te pakken, voelden m’n benen weer wat beter aan. Samen met Australier Dave, die zich aan gesloten had in Arnhem, bedacht ik dat het eigenlijk wel erg mooi fietsen was in de omgeving van Ede.
    In Utrecht kwamen we de groep-Andy tegen die een kwartier na ons was vertrokken uit Arnhem. Dit was wel een domper, we gingen toch niet zo hard als we dachten. Toen Kees en Frans besloten om te stoppen, en ik besefte dat ik waarschijnlijk pas vijf uur later zou finishen (het bleken er later negen) zakte alle motivatie me in de schoenen. Ik zou nog wel kunnen fietsen, maar waarom in godsnaam (omdat het moet! schreeuwde Gijs. Je hebt ze allemaal uitgereden!). Ja, nou en, dan heb ik toch al genoeg bewezen, het is ook dapper om te stoppen, bedacht ik, en de gedachte aan bier, trein, bed, in willekeurige volgorde maakte dat ik het zeker wist: Het was mooi geweest.
    Gek genoeg stond ik een tijdje weer ouderwets te vloeken op de kaart en dat er weer iemand een lekke band had.
    Diep, diep, respect voor Andy, Jur, en alles andere superdiesels uit het peloton die elk jaar onverstoorbaar in hun eigen tempo doorkachelen, terwijl ik steeds maar probeer aan te klampen aan de eerste of dan toch de tweede groep, vechtend om in het wiel te blijven, dan wel (minder vaak) vloekend op kop.
    Ik wist niet dat zo mooi kon zijn om in een groepje te zitten was als doel heet: samen op een relaxte manier de streep halen.
    Ondanks 36 lekke banden, 60 kilometer omweg, een Ier die met zijn schoenen remde, een vrijend stelletje wat ons de weg versperde, Austrailer die eens sigaretten moeten kopen, een Amsterdammer die met ademnood afgevoerd moest worden, een Schot op zoek naar ponten die nooit gaan, en alle wetten van Murphy die samenspanden om onsmaar vooral niet in Westmaas te krijgen, bleef de sfeer goed en bleven we optimistisch en volhardend.
    En dat is uiteindelijk ook het punt waar Rik over schrijft:
    Deze tocht was de zwaarste verschrikkelijkste, kloterigste van allemaal. En juist daarom zo ontzettend mooi voor wie hem heeft meegemaakt.
    Danny zei in zijn toespraak dat hij ondanks zijn winst de andere edities toch leuker vond om mee te maken, maar ik denk dat hij zich vergist. Juist omdat dit zo’n hel was, zal ie nog heel lang kunnen na genieten van wat ie geflikt heeft.

    Tomas 1-10-2007

    Verzacht winnen de pijn?
    Daar is ie dan. De winnaar moet toch ook wel wat te vertellen hebben. Mijn verhaal is een toevoeging aan het verhaal van Rik. Ik denk dat hij het gebeuren (in de voorhoede) vrij goed beschreven heeft.
    De hele week heb ik met spanning de weersverwachtingen gevolgd op buienradar.nl . Ik had mijn hoop gevestigd op goed weer. Maar 400 km afzien in kou regen en wind, nee daar had deze oude man geen zin in. Dan maar een jaartje overslaan. Maar gelukkig het weer was perfekt.., tenminste bij de start. Zoals ik vrij snel zou merken was ik in een hele natte nachtmerrie terechtgekomen . Er was maar 1 uitgang, 380 km verderop in een gehucht called Westmaas (die naam raak ik nooit meer kwijt).
    Na het zeer slome en onderkoelende inrijden naar de pont smeekt mijn lichaam om aktie. De opgebouwde spanning en de kou zorgen er voor dat ik de benen niet kan temmen. Ik kijk om en zie een gat met de volgers. Met de wind in de rug zie ik de teller boven de veertig gaan. Mijn lichaam omhelst de warmte van mijn ritmisch bewegende spieren. Al snel sluiten er een paar Cyloon turbo’s aan en we vliegen over de weg. Westmaas here we come “appeltje eitje”.
    Langzaam boog de weg naar het Noorden en kreeg ik door dat de rugwind veranderde in een vrij vervelende zijwind. De Cycloon “vrienden” veranderden langzaam in nare rode mannetjes met horentjes op hun helm. De groep was intussen uitgedund tot een man of 12. Ik zoek naar bekende gezichten Eddy, Rik, Michel, Kees, Tomas, Frans, Arthur, Vincent en mannen met horentjes. Dit is de winnende groep. Danny aanhaken jongen pers alles eruit. Nee, Nee niet nog een versnelling. Langzaam zie ik “mijn” winnende groep in de verte verdwijnen.
    Ik rij in Zwolle rechtstreeks naar Cycloon, d.w.z. naar het oude adres, ze zijn verhuisd weet je wel. Rondjes rijdend in een woonwijk begint het nog harder te regenen. Zou ik het eerste checkpoint ooit vinden. Hallo weten jullie waar de Floresstraat is? De man met hond antwoord droog: “ Als je je omdraait staat daar een bordje met Floresstraat”. Yes, I am stil in the race. Eten, drinken en even bijkletsen. Eddy is gevallen en verteld mij dat hij niet verder gaat. Kees, Arthur, Tomas, Frans zijn nog niet binnen gekomen. Buiten regent het hard en het bier lonkt. Danny je bent te oud voor deze gekte. Blijf lekker zitten ouwehoeren en een beetje doorzakken met Eddy.
    Niet veel later zit ik weer op de fiets. Een poosje draaien we lekker rond met 33 km/u (goede tip van Rik). Als het tempo vlak voor Apeldoorn toch weer omhoog gaat, wordt de groep langzaam kleiner. Uiteindelijk blijven er 6 man over. De weg gaat langzaam omhoog en mijn 92 kg begint nu een ernstige belemmering te worden. Weer zie ik mijn top klassement in de verte verdwijnen. Maar waar het omhoog gaat, gaat het ook weer naar beneden. Als deze massa begint te dalen… Ik zoef richting Arnhem en zie plots een groepje plassende mannen. Hup tandje erbij. Ze zullen me moeten halen. Denk ik bij mezelf. Te gek man misschien kom je wel als eerste in Arnhem aan, nog een tandje erbij. In Arnhem werd ik letterlijk met open armen als een winnaar ontvangen. Bedankt Vinnie, dat deed echt goed.
    Arnhem hier ben ik geboren, hier kan ik ook blijven. En die Grebbe-berg hoe kom ik daar in hemelsnaam overeen. He jongens als we bij de grote heuvel aankomen dan wachten jullie wel op mij toch ???? Het was het proberen waard. Niet veel later zie ik onze Boogerd onder de fietskoeriers (Rik) aanzetten. Yep voor de 3e keer gelost..
    In elke 24 uur race maak je wel vrienden. In deze race was dat Bram. Bram had een vergelijkbare race gereden. Hij had ook al een paar keer moeten lossen. Bram en Danny bleek het gouden koppel te zijn. Lekker kletsend en in ons eigen tempo reden we naar Utrecht. Langzaam begon ik het toch enigszins naar mijn zin te krijgen. Hebben jullie wel eens van een aquatisch ecoloog gehoord? Nou dat is Bram (en het is geen diepzeeduiken). We fietsen zo lekker dat ik het niet kan laten om een rekensommetje te maken. Als die boys 32-33 km/u rijden kan het tijdsverschil niet heel erg groot zijn. Het is tijd voor tactiek.
    “Luister Bram ik weet de weg als Rik en die drie duivels (Bram de Vos, Ruben en Herbert) nog in Utrecht zitten dan fietsen wij niet met ze mee, doe maar net of je de strijd opgeeft”. Bram speelde zijn rol perfekt. Bram en ik (het gouden koppel, of had ik dat al gezegd). Volgens mij was Gijs ook een beetje verbaasd over onze relaxte houding. Eenmaal op de fiets en een tiental kilometers later veranderde het plan van winnen al snel weer in het plan van overleven.
    Het vinden van de juiste route ging vrij goed. Hobbelend tegen de wind over een zeer slecht bestrate weg komt Den Haag in zicht. “Bram man we gaan het gewoon halen!” De spanning bouwt zich op. Zouden wij als eersten in Den Haag aankomen? Misschien zitten ze er nog, fantaserend over een mogelijke overwinning, en dan komen wij binnen. Moet je eens voorstellen wat voor een gezicht zullen ze trekken?
    In Den Haag werden we ontvangen door een paar Engelstaligen:“So where are you comming from?”. Volgens mij begrepen ze niet echt wat waar wij mee bezig waren. Misschien had ik dat zelf ook niet helemaal door. Kom op Bram we gaan die overwinning binnen halen. Net als wij opstappen komen er 4 mannen de hoek om zeilen. Sorry jongens maar die blik in jullie ogen. De teleurstelling voor jullie was de oppepper voor ons. Ik voelde plots geen pijn meer in mijn benen. (Helaas werkte deze pijnstillende euforie maar een paar km).
    Ik weet niet of er nog meer mensen over de busbaan door de Heinoord-tunnel zijn gegaan. Maar ik had het gevoel dat ik omhoog tegen de Mont Ventoux aan het fietsen was.

     


    In Westmaas werden we fantastisch ontvangen door Greg, Dimitri en Michael. Eerste en tweede we kunnen het zelf nauwelijks bevatten. Heel veel respect voor iedereen die deze barre race heeft uitgereden. Vooral ook de mensen die verdwaald zijn, lekke banden en ander pech hebben gehad. Jullie hebben uiteindelijk veel meer uur, en kilometers op de fiets gezeten. Respect to you all. Daarnaast ook heel veel dank aan alle jongens en dames die aan deze race hebben meegewerkt. Greg en Dimitri bedankt voor jullie hotdogs en gastvrijheid. Michael die de hele nacht als een visser op zijn stoeltje heeft gezeten om als eerste de binnenkomers te verwelkomen. Volgens mij is hij 24 uur wakker gebleven. Vergeet Marco in de volg-auto niet. Hoeveel km heeft hij wel niet gereden?
    Deze race is verslavend en schept een band met alle deelnemers. Ik kijk uit naar volgend jaar. Wanneer de zon schijnt en we lachend terugkijken op de barre tocht van 2007.
    Er kan helaas maar 1 de winnaar zijn, maar deze race heb ik samen met Bram de Vlieger gewonnen. Proficiat Bram.

    Danny 1-10-2007

    … ik heb denk ik tien keer gestopt voor lekke banden - geen een van mij!
    … ik heb vreselijk om gereden onder Gouda en dan weer onder Rotterdam - maar deze heeft mij totaal afstand tot boven de vier honderd gebracht.
    Het blijft voor mij een wonder dat het mogelijk is om zoiets te gaan doen.
    Ik besef nog niet wat ik net gedaan heb.

    anyway … het was weer echt geweldig …
    volgens mij was het dit jaar voornamelijk mentaal zwaar … voor mij, fysiek gezien was de tweede - die van 475 km - de zwaarste, maar toen reed ik nog steeds met een freewheel, en dus in die 475 km heb ik een heleboel energie weggegooid
    Iemand vroeg aan mij aan het eind als ik ooit serieus gedacht had tijdens de race om op te geven. Het antwoord was snel en duidelijk : "nee, natuurlijk niet!" Opgeven is geen optie. Wat dat betreft kan ik veel medeleiding hebben met die Duitse jongen die knallde tegen de brug bij Zwolle afgelopen jaar en brak zijn fiets in twee. Hij moest even naar het ziekenhuis, maar wilde in Eindhoven zijn onderdelen overzetten op een frame dat Tom had liggen …

    … regen regen regen regen regen regen regen … Jesse zei heel vrolijk tegen mij toen we Utrg vertrokken dat het zou droog blijven … hij had de radarbuien net gekeken … maar ja, regenbuien kunnen zomaar ontstaan … vooral in een land vol met stilliggend water en groen, voorverwaarmd met de hitte van millioenen mensen en hun energie vretende speelgoedjes, vooral als er een koude front er boven rondslingerd …
    Ik heb zwaardere dagen meegemaakt : in de Schotse bergen in mijn jeugd toen ik weken gelopen heb met rugsac door modder midges en alle weersoorten dat je kan bedenken, maar niet veel meer. De laatste etappe van mijn terugreis van Copenhagen was waarschijnlijk de zwaarste ooit - na 1800 km ofzo in stralend weer op mijn oude racefiets met een bob, begon het te regenen en zwaaien en heel erg donker te worden in Barneveld. 30km van huis en geen andere manier om veilig thuis te komen dan fietsen in het donker tussen vallende takken en plensende regen. Maar deze 4de 24 hours race is zeker een van de zwaarste dingen dat ik ooit gedaan heb.
    Ik ben nog bezig met waarom …
    why?
    Ik weet het nog niet, maar ik weet wel dat ik het voor de vijfde keer ook wil doen.

    Tomas … jammer dat je geen foto heb gemaakt van het moment op de verkeerde kant van die vaart richting Capelle, waneer we ondekten dat we fout hadden gereden en Crazy Dave zijn band voor de tweede keer aan het plakken was, toen ik zei ongeveer hetzelfde als in de bovenstaande foto … dat Westmaas eigelijk niet zo ver was van waar we stonden, wachtend in de stroomende regen, schuilend onder het bushokje terwijl Marius totaal in elkaar zakte … ik blijf hier hangen … als we niet hier fout hadden gereden, waren we twee uur eerder aangekomen … minstens … ik baal ervan … en mijn excuses aan iedereen die mijn wiel vertrouwde … volgende keer ga ik bij twijfel de keurig uitgestipplede route van Ali nemen …

    Andy 1-10-2007
   

info@dutchmessengers.org
copyright 2008